Rudolf-Christoph Freiherr von Gersdorff
Biografia
Rudolf-Christoph Freiherr von Gersdorff urodził się 27 marca 1905 roku w Lubinie w rodzinie barona Ernsta Huberta von Gersdorffa i jego żony Anny Adeli Christine z domu hrabianki Dohna-Schlodien. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w 1926 roku służył we wrocławskim 7 Pułku Kawalerii, a w 1939 roku ukończył Akademię Wojenną w Berlinie.
W czasie inwazji Niemiec na Polskę służył jako oficer wywiadu, przydzielony do sztabu 14. a następnie 12. Armii. W latach 1940–1943 był oficerem wywiadu wojskowego (Abwehry) w sztabie Grupy Armii B, a następnie Grupy Armii Środek. W tym czasie przyjaźnił się z generałem Henningiem von Tresckowem i związał się z grupą oficerów planujących zamach na Hitlera.
W kwietniu 1943 roku żołnierze podlegający pułkownikowi von Gersdorffowi ujawnili ciała polskich oficerów zamordowanych w Katyniu (w rzeczywistości szczątki polskich oficerów zostały odkryte wcześniej). W 1944 von Gersdorff został przerzucony na Wał Atlantycki; 26 sierpnia tego roku otrzymał Krzyż Rycerski Orderu Żelaznego Krzyża za przygotowanie planu wyjścia sił niemieckich z okrążenia w czasie bitwy pod Falaise. W latach 1944–1945 był szefem sztabu 7 Armii.
Po upadku III Rzeszy trafił do niewoli amerykańskiej (1945–1947). Jego relatywnie uprzywilejowana pozycja wynikała z przynależności do grupy wyższych oficerów Wehrmachtu, którzy mieli wspomóc amerykańskich historyków wojskowych. Początkowo grupa przebywała w Saint-Germain-en-Laye pod Paryżem, a następnie w obozie Camp King w Oberurselu. Gersdorff napisał raport dotyczący ustaleń z 1943 roku; raport ten był utajniony, a jego istnienie odkryto dopiero w 2012 roku w tłumaczeniu na język angielski w amerykańskim archiwum narodowym. Gersdorff został również przesłuchany jako jeden ze świadków przez Komisję Maddena w 1952 roku.
Po wojnie starał się o przyjęcie do Bundeswehry, lecz spotkał się z ostrym sprzeciwem Hansa Globkego oraz innych byłych oficerów Wehrmachtu. Poświęcił się pracy charytatywnej w joannickiej służbie ratowniczej Johanniter-Unfall-Hilfe (JUH). W 1967 roku, na skutek upadku z konia, został sparaliżowany do końca życia; początkowo porażenie było całkowite, z czasem rehabilitacja przywróciła mu sprawność ciała od pasa w górę. Ostatnie dwanaście lat życia spędził na inwalidzkim wózku. W 1977 wydał autobiografię Soldat im Untergang, a w 1979 otrzymał Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Zmarł w wieku 74 lat w Monachium i został pochowany na Cmentarzu Wschodnim.
W 2012 roku ujawniono tłumaczenie angielskie jego raportu z 1943 roku, a sam Gersdorff był także przesłuchiwany jako świadek w Komisji Maddena w 1952 roku.